سلام ابتدا از همه معذرت می خوام اگه کمتر بهتون سر می زنم..
این شعر رو سر کار گفتم و از گفت و گوی ساده ای بین من و تو برخاست
روزگارش می گذشت
تکرار: دایره ی رنگ ها بود
دائم: تکرار بود
مرگ تو در زمستان
رویش من در بهاران
خون سرخ من بر برف
زایش سبز تو بر دشت
هرآن ، تکرار پیروزی ها و شکست ها بود
و من و تو یک پیغام بیش نداشتیم که
هرگز هم مجال گفتنمان نشد
تنها یک پیام
که نگذاشتند نشان دهیمش.
با هزارن جهد می گفتیم!!
پیام من محبت است و پیام تو ایثار
پیام من آزادی است و پیام تو زیبایی
ولی ختم را به آخر نمی گفتیم و زمان مارا می بلعید
از نخست زمان دشمن من و تو بود
و بر فرصت های گران ما قابیلان را می تاخت
قابیلانی که تنها مدرک ننگ من و تو بودند
پیامشان مرگ بود و دلهاشان فراموشی
پیامشان نفرت بود و دلهاشان سیاه
پیامشان دروغ بود و دلهاشان نیرنگ
پیامشان دوستی بود و دست هاشان خنجر
پیامشان عشق بود حرف هاشان زخم
پیامشان رهایی بود و هدیه شان زندان
پیامشان انسان بود و اعمالشان حیوان
پیامشان خدا بود و بر گرده هاشان شیطان
پیامشان آبادی بود و دستکارشان نابودی
حتی پیامشان من بودم
آنگاه که سفره ام رنگین شد
و قحطی تو را کشت
حتی پیامشان تو بودی
آنگاه که خون مرا به ظاهر قربانی آسودگی تو کردند
تماما پیامشان خدا بود
آنگاه که من و تو را اعدام و تبعید و به زندان کردند
و زمان همراهشان بود
اما
(او) منتظر بود، به هنگامی من و تو ، راز را فریاد زنیم
تا همگان راز را دریابند و
داستان به آخر رسد.
هرگز زمان نتوانسته بود او را تکرار کند
می دانی که از که سخن می گویم!!!!!
او خود زمان را ، دوام بودن می داد
ولی چشم بسته بود که
انتظار زمان را بیش می کند
زمان می گذشت و بسیار می شد
سالها شد قرن ها ، قرن ها هزار ها
زمان (تکراری) نبود
(تنها تکرار زایش و نیستی بود) همین
هیچگاه تکرار فرصت نبود
زمان که مجال به شیطان می داد
زمان که مجال به مرگ و زایش می داد
هیچگاه به تو و من مجال نداد
زمان
آنکه مرا و تو را از پای درآورد
با سماجت
(او) را نیز از پای درآورد
او را هرگز تصور این نبود
حال را می گویم
که تا این هنگام زمان بتازد و من و تو از برای گفتن رازمان فرصتی نیابیم
اکنون
(او) شکسته است و خسته ست
کوله بار خاطراتش را بسته ست
دور می شود از من و از تو
اما
تا ابد بر پشت سر خود می نگرد
تا شاید
راز را فریاد زنیم
ما
