| تبليغات | X |
|
متنی که می خونید دردو دل همسایه می باشد که به مشامم عجیب و دردآور و عمیق بود. همیشه وقتی صحبت از نقاشی کودک می شه من یه کاغذ میاد تو ذهنم که یه خونه و چند تا آدم و چند تا گل با مداد رنگی نقاشی شدن. مسکن یه دونه از بزرگترین احتیاجات و خواسته های انسان است. یه آدم همیشه یه مکان باید داشته باشه. حیوونات هستن که تازه بعضی هایشون همیشه در حرکتن. معمولا از هر چند نقاشی ای که بچه ها ی شش یا هفت ساله می کشن، محاله توی یه دونشون یه خونه نباشه. ولی نمی دونم چرا مدتیه دخترم توی نقاشی هاش خونه نیست. خیلی استعداد داره ولی خونه نمی کشه. نقاشی بزرگ تر ها معمولا با قصد یا ،از تفکر کشیده می شه. اما پشت نقاشی کودک معمولا هیچ تفکر خاصی نیست. همین موضوع برام جالب بود چون دخترم از یه سال پیش که شنیده ما تو خونه ی یه نفر دیگه زندگی می کنیم و ما هیچ خونه ای از خودمون نداریم دیگه خونه نمی کشه ... + نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1388 19:16 توسط ایوب |
|
| ||||||
